Zaal Hans Alfons

Hans Alfons kwam met vrouw en kind in 1980 in Stadsweiden wonen. Vanuit een flat in Stadsdennen naar een eensgezinswoning, pak ‘m beet honderd, honderdvijftig meter bij De Roef vandaan. Toen wist hij nog niet dat hij aan de wieg zou staan van De Roef als centrum voor ontmoeten, welzijn en zorg.

Dierenweide als cadeau

Het begon eigenlijk allemaal met zijn vrouw die begin jaren ‘80 betrokken raakte bij activiteiten van het vereningsleven. Wijkvereniging Stadsweiden bestond 10 jaar en als geschenk aan de bewoners en de wijkvereniging, bedachten Truus Veenstra en een aantal andere mensen de Dierenweide. Hans Alfons ging er dieren verzorgen en werd coördinator van de werkgroep Dierenweide binnen de wijkvereniging. Op een gegeven moment werd de Dierenweide zelfstandig met Hans Alfons als bestuursvoorzitter. Zo’n 25 jaar, een jubileum voor de Dierenweide, bleef hij kartrekker.

Uitbreiding van de Dierenweide

Oorspronkelijk bleek de Dierenweide met ongeveer 36 vierkante meter veel te klein. Zeker omdat er regelmatig konijnen over het hek werden gezet, of gedumpt, als je het zo wilt noemen. Er was meer ruimte nodig voor konijnenrennen en kippenhokken, maar de Dierenweide wilde vooral ook een educatieve rol spelen. Na gesprekken met de gemeente kwam er meer ruimte en plannen voor stallen. Toen de eerste houten ruimte afbrandde, was er een nieuw gebouw nodig. Een architect uit Nunspeet wilde de plannen voor nop maken, “dat doe ik er wel even bij”, had hij gezegd. Na gesprekken met politieke partijen in de gemeenteraad werd er €250.000 beschikbaar gesteld voor stallen.

Stapje terug

Naast de Dierenweide bleef Hans Alfons betrokken bij vrijwilligerswerk. Hij was politiek actief en organiseerde drie keer samen met de Turkse moskee een multiculti evenement. Tot 2010 zette hij zich in voor de wijkvereniging, maar nam een stapje terug voor zijn drukke baan en een opleiding. Bij de Dierenweide blijft hij verzorger op de maandag en houdt hij zich bezig met onderhoud.

Gezelligheid in De Roef

Ook voordat Hans Alfons eind  jaren ‘10 bestuursvoorzitter werd van De Roef, kwam hij er vaak. De Dierenweide vergaderde er altijd en het schaapscheerdersfeest is ook weleens in De Roef gehouden. Hans Alfons kan zich herinneren dat het bestuur soms na een vergadering pas om 4 uur ‘s nachts vertrok. “De eerste vijf krukken heb ik in goud betaald,” zo gezellig was het altijd in De Roef. “Een echte huiskamer van de wijk.” Vanuit de wijkvereniging organiseerde Hans Alfons ook veel in De Roef. Hij was betrokken bij de oprichting van de dartclub en de dansclub. Vooral als iemand een idee had maar het initiatief miste, raakte Hans Alfons enthousiast en pakte hij de organisatorische achtergrond op.

Nieuw bestuur voor De Roef

Toen hij na een carrière bij defensie met pensioen ging, hield Hans Alfons het stilzitten niet lang vol. Na een maand werd hij al gebeld door de wethouder, of hij bestuursvoorzitter van De Roef wilde worden. “Ik sprong een gat in de lucht.” Bert van Bijsteren was oorspronkelijk gevraagd, maar die werd wethouder. Aangezien Hans Alfons altijd al in het bestuur van De Roef had gewild, zag hij dit als zijn kans. Toen hij de plannen hoorde over een medisch centrum in De Roef, was zijn eerste gedachte dat De Roef als huiskamer van de wijk niet mocht verdwijnen. Uiteindelijk heeft Hans Alfons zorg, welzijn en ontmoeten met elkaar verweven in het nieuwe gebouw. Zijn hoop is dat dat huiskamergevoel blijft en dat het beeld van vroeger, die gezelllige tijd in De Roef, ook in het nieuwe gebouw terugkomt.

Dierenweide en De Roef komen bij elkaar

Natuurlijk ligt zijn hart nog altijd bij de Dierenweide. Daarom vindt Hans Alfons het ook zo mooi dat in het nieuwe concept van De Roef ook de Dierenweide betrokken wordt. Positieve Gezondheid past bij  genieten van dieren en sociale contacten. Voor Hans Alfons belangrijk om niet te vergeten,  hij vindt het zo erg om te zien dat sommige mensen eenzaam thuis zitten. “Het snijdt in mijn hart. Als hij daar met De Roef en de Dierenweide verandering in kan brengen, dan is dat, ooit, na mijn overlijden een mooie nagedachtenis.”

Hans Alfons